السلام عليكم و رحمه الله
چي بگم اولش؟؟؟
اخيرا يه بازي در بين وبلاگ نويسان شروع شده (بازي الفباي وبلاگ نويسي، و بيان پنج تجربه در اين مقوله) كه اگه سررشته اش رو بگيري ميرسي به: اينجا كه البته ايشون، همون استاد فن خودمون، اوشون ميباشند. البته من به دعوت دوستان بزرگوارم: چهارم شخص مجهول و پشت خطي وارد اين بازي شدم و از اونجايي كه به نظرم اومد اين بازي از نوع بازياي سودمند ميباشه قبلت كردم و خوب... نوشتم ديگه. حالا چي از آب در بياد نميدونم.
: اول فكر كن چي ميخواي بنويسي، بعد وبلاگ باز كن:
بذارين يه وبلاگ رو از زماني كه باالقوه هست بررسي كنيم، اگه اول وبلاگ باز كني و بعد تازه فكر كني چي ميخواي توش بنويسي، نميتوني اونقدر موفق باشي كه، اول فكر كني چي ميخواي بنويسي و بعد وبلاگ باز كني.
: راحت بنويس و روون :
چرا فكر ميكنيم كه اگه يه مطلب علمي يا مذهبي ميخواهيم بنويسيم بايد حتما سنگين باشه. از ثقل كلام بپرهيز و مطلبت رو به صورتي بنويس كه سنگيني مطلب، خواننده رو وسط كار فراري نده. هنر يه نويسنده به اونه كه حتي يه مطلب علمي رو به زبوني بنويسه كه يه فرد غير علمي هم وقتي ميخونه ازش سر در بياره.
:قابل توجه وبلاگاي مذهبي نويس:
نيازي نيست مطلب ديني مذهبي شما پر از آيه و حديث عربي باشه، در بيان يه مطلب ديني، استناد به آيه و حديث بسيار خوبه، اما نيازي نيست كه حتما صفحه پر بشه از آيات و روايات. يه مطلبي كه خيلي برام تو وبلاگا چشمگيره، مطالب اخوان الطلبه ( كلمش صحيحه؟ ) ميباشه، از اون جمله ايشون،  كه در عين شيوا نويسي و مذهبي نويسي و جلب مخاطب و همچنين استناد به آيات الهي، كمتر تو صفحه وبلاگ، آيات و روايات مرقوم شده ميبينين. و صد البته كه مخاطب خودشون، با تاثيرگذاري بالا رو دارن. 
:احترام به حضور مخاطب (با تموم اينكه سعي خودم رو در اين باب انجام ميدم، باز شرمنده يه تعدادي هستم):
حضور خوانندگان رو محترم بداريم، حالا يا با پاسخ حضوري و يا با پاسخ در جواب نظر مراجعه كننده و يا همون مهمان محترم در قسمت نظرات وبلاگ.(به قول يكي از تجربه نويسان، خاله بازي)
:.................
خوب...تموم مطلب يه طرف، اينم همون طرف. آخه ميدونين نميدونم چطوري اينو بنويسم كه اقلا خودم به مطلب خودم نخندم. يعني خجالتم مياد اين قسمت رو بنويسم. آخه هركار ميكنم، آقا نميشه كه نميشه و اگه اينجا بنويسم، فقط و فقط شعاره و بس. خوب نمينويسم ولي فكر كنم خودتون حدس زدين كه منظورم چيه.
بابا من رو عبرت خلق قرار بدين و اينطوري ننويسين. يعني چي كه كيلومتري مينويسين و خجالتتون هم نمياد. ببينين ، حتي اين رو نتونستم كوتاه بنويسم. حظ كنين مطلب عينهو باقلوا، فقط يه كيلومتر طول مطلبه. خلاصه كلام اينكه: نكنين همچين كه خوبيت نداره پدر جان.
به اميد وبلاگستاني آباد و آزاد و مستقل (...چي شد؟؟).
پ.ن)
خاطرتون جمع، برا آسايش خلق الله ، من از كسي دعوت به عمل نميارم. هر كي دوست داره، خودش تجربياتش رو بنويسه.
                                               يا رب نظر تو بر نگردد.