السلام عليکم و رحمه الله
چي بگم اولش؟؟؟
اخيرا يه بازي در بين وبلاگ نويسان شروع شده (بازي الفباي وبلاگ نويسي، و بيان پنج تجربه در اين مقوله) که اگه سررشته اش رو بگيري ميرسي به: اينجا که البته ايشون، همون استاد فن خودمون، اوشون ميباشند. البته من به دعوت دوستان بزرگوارم: چهارم شخص مجهول و پشت خطي وارد اين بازي شدم و از اونجايي که به نظرم اومد اين بازي از نوع بازياي سودمند ميباشه قبلت کردم و خوب... نوشتم ديگه. حالا چي از آب در بياد نميدونم.
: اول فکر کن چي ميخواي بنويسي، بعد وبلاگ باز کن:
بذارين يه وبلاگ رو از زماني که باالقوه هست بررسي کنيم، اگه اول وبلاگ باز کني و بعد تازه فکر کني چي ميخواي توش بنويسي، نميتوني اونقدر موفق باشي که، اول فکر کني چي ميخواي بنويسي و بعد وبلاگ باز کني.
: راحت بنويس و روون :
چرا فکر ميکنيم که اگه يه مطلب علمي يا مذهبي ميخواهيم بنويسيم بايد حتما سنگين باشه. از ثقل کلام بپرهيز و مطلبت رو به صورتي بنويس که سنگيني مطلب، خواننده رو وسط کار فراري نده. هنر يه نويسنده به اونه که حتي يه مطلب علمي رو به زبوني بنويسه که يه فرد غير علمي هم وقتي ميخونه ازش سر در بياره.
:قابل توجه وبلاگاي مذهبي نويس:
نيازي نيست مطلب ديني مذهبي شما پر از آيه و حديث عربي باشه، در بيان يه مطلب ديني، استناد به آيه و حديث بسيار خوبه، اما نيازي نيست که حتما صفحه پر بشه از آيات و روايات. يه مطلبي که خيلي برام تو وبلاگا چشمگيره، مطالب اخوان الطلبه ( کلمش صحيحه؟ ) ميباشه، از اون جمله ايشون،  که در عين شيوا نويسي و مذهبي نويسي و جلب مخاطب و همچنين استناد به آيات الهي، کمتر تو صفحه وبلاگ، آيات و روايات مرقوم شده ميبينين. و صد البته که مخاطب خودشون، با تاثيرگذاري بالا رو دارن. 
:احترام به حضور مخاطب (با تموم اينکه سعي خودم رو در اين باب انجام ميدم، باز شرمنده يه تعدادي هستم):
حضور خوانندگان رو محترم بداريم، حالا يا با پاسخ حضوري و يا با پاسخ در جواب نظر مراجعه کننده و يا همون مهمان محترم در قسمت نظرات وبلاگ.(به قول يکي از تجربه نويسان، خاله بازي)
:.................
خوب...تموم مطلب يه طرف، اينم همون طرف. آخه ميدونين نميدونم چطوري اينو بنويسم که اقلا خودم به مطلب خودم نخندم. يعني خجالتم مياد اين قسمت رو بنويسم. آخه هرکار ميکنم، آقا نميشه که نميشه و اگه اينجا بنويسم، فقط و فقط شعاره و بس. خوب نمينويسم ولي فکر کنم خودتون حدس زدين که منظورم چيه.
بابا من رو عبرت خلق قرار بدين و اينطوري ننويسين. يعني چي که کيلومتري مينويسين و خجالتتون هم نمياد. ببينين ، حتي اين رو نتونستم کوتاه بنويسم. حظ کنين مطلب عينهو باقلوا، فقط يه کيلومتر طول مطلبه. خلاصه کلام اينکه: نکنين همچين که خوبيت نداره پدر جان.
به اميد وبلاگستاني آباد و آزاد و مستقل (...چي شد؟؟).
پ.ن)
خاطرتون جمع، برا آسايش خلق الله ، من از کسي دعوت به عمل نميارم. هر کي دوست داره، خودش تجربياتش رو بنويسه.
                                               يا رب نظر تو بر نگردد.